Lekkende darm – Oorzaak & behandeling

Wat is een lekkende darm?

Voor een lekkende darm zijn er verschillende andere termen zoals leaky gut of verstoorde darmpermeabiliteit.

Wat houdt dit precies in? De inhoud van onze darm is voor ons lichaam de buitenwereld. We stoppen daar eten in dat ook lichaamsvreemd is. In onze darm leeft onze flora maar leven ook schimmels, parasieten en ongewenste bakteriën. Dit alles zijn lichaamsvreemde organismen en moleculen en moeten we buiten ons lichaam kunnen houden.

De oppervlakkige laag van de binnenbekleding van onze dundarm is een perfecte barrière tussen ons lichaam en de buitenwereld. Deze cellen heten darmepitheelcellen. Ze zijn met elkaar verbonden door bruggetjes of tight junctions. Er wordt dus niets doorgelaten dat lichaamsvreemd is. De inwaartse transport van gewenste moleculen moet dwars door de darmepitheelcellen gebeuren. Er mag dus niets tussen de darmslijmvliescellen heen kunnen. Dit heet paracellulair.

Door heel wat redenen gaan de tight junctions of bruggetjes tussen de darmepitheelcellen open. Ze gaan niet stuk. Dan laten ze lichaamsvreemde moceculen of allergenen en cellen door die normaal ons lichaam niet binnen mogen. De darm gaat als het ware lekken en laat ongewenste allergenen door. Allergenen zijn moleculen of cellen die ons lichaam als lichaamsvreemd beschouwt. Ons immuunsysteem gaat in de verdediging tegen deze allergenen en maakt hiertegen antistoffen van het IgG-type.

 

Waardoor krijg je een lekkende darm?

In principe worden we allemaal geboren zonder een lekkende darm. De tight junctions in onze darm zijn gesloten. Daarna kan het fout gaan. Wat maakt de bruggetjes of de tight junctions tussen onze darmslijmvliescellen open? Heel wat en al snel.Het belangrijkste is een goede darmflora krijgen en behouden.

De parameters die van onschatbare waarde zijn, zijn darmflora, oxidatieve stress en het vermogen om secretorische IgA te maken.

Het gaat al snel fout. Dan beginnen we met de darmflora. Normaliter erft een baby zijn darmflora van zijn moeder tijdens de bevalling of vaginale passage. Als de moeder geen goede flora heeft, krijgt de baby de foute darmflora. Keizersnede babies krijgen geen darmflora van de moeder en zijn er dus slecht aan toe.

Fouten in de oxidatieve stress gaan maken dat je niet genoeg secretorisch IgA maakt waarmee je darmslijmvlies jou moet beschermen tegen alle ongewenste bacteriën, schimmels en eencellige parasieten die binnen komen.

Eens ongewenste bacteriën, schimmels en parasieten zich in onze darm kunnen nestelen hebben ze vrij spel en verstoren ze onze darmflora door het aanmaken van beta-defenine 2. Weer een reden waardoor de bruggetjes of tight junctions open gaan.

Even een opsomming van wat de darmflora eveals de oxidatieve stress kan doen fout lopen. Dan komt hier een opsomming : eencellige parasieten, antibioticum gebruik, gebruik van corticoïden, psychische stress, NSAID of onstekingsremmers, alcoholgebruik, eetstoornissen, duursporten en uiteindelijk het ontstaan van voedingsallergiën en en dan wordt het een vicieuze cirkel.

Kortom, we ontwikkelen allemaal vroeg of laat een lekkende darm of een leaky gut. Dit heeft altijd bestaan, dit is niets nieuws maar nu we het begrijpen kunnen we het herstellen.

 

Hoe test je een lekkende darm?

Deze testen gebeuren op serum maar hoofdzakelijk op ontlasting of op feces.

Enkele termen dienen uitgelegd te worden zoals secretorische IgA. Dit is een antistof dat darmslijmvliescellen kunnen maken om ons te beschermen tegen kiemen die binnenkomen in onze darm. Dan gaat het om ongewenste bakteriën, schimmels, gisten en parasieten. Om dit goed te kunnen aanmaken moeten we genoeg IgA kunnen maken maar ook geen fouten in onze oxidatieve stress hebben.

Dan is er beta-defensine 2. Dit is een bakteriedodende molecule die ook onze eigen darmlora doodt. Onze darmslijmvliescellen gaan beta-defensine 2 produceren wanneer we voedingswaren eten waartegen we IgG-type antistoffen maken. Beta-defensine 2 maken we ook wanneer we parasieten hebben of schimmel en gisten. Dit is een tweede lijnsverdediging die wel maakt dat we onze eigen darmflora doden. Wat niet goed is.

Zonuline is een parameter die weergeeft in welke mate een darm nog lekt. Hoe lager deze parameter hoe beter.

Het testen van parasieten, ongewenste bakteriën, schimmels en gisten, secretorisch IgA, beta-defensine 2, zonuline en vertering verloopt op ontlasting en zijn dus fecestesten.

Het bepalen van oxidatieve stress en immunoglubuline A verloopt op serum.

 

Behandeling van een lekkende darm?

De behandeling van een lekkende darm of leaky gut bestaat uit het verbeteren en het in stand houden van de darmflora.

Daarom mogen de darmslijmvliescellen geen beta-defensine 2 maken. Hiervoor moeten de voedingsallergiën van het IgG-type gerespecteerd worden. Parasieten moeten behandeld worden alsook de ongewenste bakteriën als de schimmels en gisten moeten verwijderd worden.

Om ongewenste bakteriën, schimmels, gisten en parasieten te verwijderen moeten de darmslijmvliescellen genoeg secretorisch IgA kunnen maken. Dit is een eerste lijns verdediging van het darmslijmvlies. Om genoeg secretorisch IgA te hebben, moet men de fouten in de oxidative stress corrigeren met anti-oxidanten.

Darmflora laten opgroeien doet men met prebiotica. Dit zijn moleculen die wij als mens niet kunnen verteren maar waarvan onze flora smult en groeit. En uiteraard met zeer specifiek gekozen probiotica. Dit zijn levende bakteriën die behoren tot onze flora.

Ongewenste bakteriën die zich toch kunnen nestelen in onze darm kunnen zich daar handhaven op twee manieren. Ten eerste door een beschermde slijmlaag aan te leggen die we wetenschappelijk biofilm noemen. Als de mens, dus de gastheer van die ongewenste bakteriën, goed kan verteren kan hij die biofilm verteren en de bakteriën doden. Dit willen ze niet en verstoren de vertering van de gastheer. Dit verhelp je door een zuur correctie door te voeren met HCl-betaïne en met enzymes om die slijmlaag te verteren.

In essentie bestaat de behandeling uit : corrigeren van de oxidatieve stress fouten met anti-oxidanten, pre- en probiotica, respecteren van voedingsallergiën, behandelen van ongewenste bakteriën, schimmel, gisten en parasieten, verteringscorrectie met HCl-Betaïne en enzymes.

Om de drie maanden dienen ontlastingstesten uitgevoerd worden om de behandeling aan te passen. Tot alle parameters genormaliseerd zijn. Dit proces kan enkele jaren duren.